جنگل پشت پنجره

آهنگ بی بدن آقای چاووشی رو شنیدم. قلبم چلانده شد. نفسم گرفت. واقعا چقدر آهنگ ناراحت کننده‌ای بود و اگه فیلم هم همین‌قدر ناراحت کننده‌ست.. یعنی نرم ببینم؟ وای واقعا به شکل وحشتناکی ناراحت کننده بود. خیلی غمگین بود. هزار تا کاکلی در قلبم پر پر شدن.. میدونی آدم توی هر سنی پدر و مادرش رو از دست بده بچه‌ست. یعنی فرقی نمیکنه یه آدم بزرگ با کلی مسئولیت باشی یا مثلا هفتاد سالت باشه و پدر نود ساله‌ت رو از دست دادی و هفتاد سال داشتیش.. آدم واقعا توی هر سنی برای این ماجرا بچه‌ست.. و کوچکه.. و غم بزرگ‌تر از خودشه اما.. بالاخره دوام میاره.. نمیدونم شاید هم به بچه‌هاش نگاه میکنه و به زندگیش و دوام میاره.. اما از دست دادن بچه، وحشتناکه! کمر آدم میشکنه. درختی که مامان و باباست، خم میشه و به ساعتی انگار.. خشک میشه.. نوع از دست دادن هم البته تاثیر داره، اینکه بر اثر بیماری کسی رو از دست بدی یا یه روز توی یه تصادفی که مقصر هم نبوده طوری بشه یا.. هعی..