حکمت‌هایی در باب رهاییدن:

ما دو مدل رها کردن داریم. مدل اولی که آدم ها میگن و میشنون که رها کن و این ها.. اینطوره که.. تو سر یه موضوعی گره خوردی و اوضاع بهم ریخته و اعصاب و روانت هم تقریبا مرخصه.. طرف به تو میگه رها کن.. و رها کن اینجا یعنی اینکه ببین! متوجهم که خسته ای، بهت حق میدم که خوب نباشی.. میفهمم که دهنت داره سرویس میشه اما زندگی میگذره و اینطوری نمیمونه و این هم حل میشه.. یا رد میشه.. بیا یه کوچولو ذهنت رو آزاد کن .. رها کن. اگه اوکی هستی یه چای با هم بخوریم.. میری استخر؟ باشگاه رو از نو ثبت نام کن. میخوای دو روز بری نوشهر؟ میخوای اصلا یک ساعت بخوابی بعد بیدار شی بشینیم صحبت کنیم.. یکم چیل کنی.. یه اپیزود هو آی مت یور مادر ببینی؟

این رها کن یعنی ببین! میدونم که اذیتی.. و اوضاع بهم ریخته، حق هم داری.. ولی تمام 24 ساعت 7 روز هفته توی 12 ماه سال رو این چنین نزن خودت رو ناکار کن و بیا ده دقیقه اینجا بنشین.. بعد دوباره برمیگردیم سراغش.. به جای این که این مساله لعنتی هر لحظه روی روانت باشه بیا دقایقی روی چیزهای دیگری متمرکز شو..

یه حالت دیگه ای از رها کردن که وجود داره و شنیده میشه و من از این حالته هست که عصبانی و خشمگینم.. اینه که طرف میگه رها کن، نه برای لحظه ای.. کلا رها کن! یعنی کلا بهش فکر نکن. اصلا چیز اهمیت داری نیستش که..

به این معنیه که اون چیزی که تو درگیرشی اصلا اهمیتی نداره، تو بیهوده درگیر اون مساله ای و من، مخصوصا وقتی طرف چند سالی ازت بزرگتره..، چند تا پیراهن بیشتر از تو پاره کردم و میدونم این اصلا چیز خاصی نیست.. و اصلا ارزش نداره.. و شاید هم تو آدم خیلی لو لولی باشی که درگیر همچین موضوع کم ارزشی هستی و این موضوع انقدر تو رو بهم ریخته..

در حالی که نه اون آدم همچین موقعیت و گرفتاری ای رو تجربه کرده و هم اینکه.. اوکی.. تو بزرگتری ولی من اولین باره که همچین چیزی برام پیش اومده و قبلا که همچین چیزی رو تجربه نکرده بودم که.. الان دارم.. و بعد هم، من اصلا نمیفهمم یعنی چی خار دونستن گرفتاری های بقیه؟ مسابقه است مگه.. هر کسی قد خودش..

این مساله دغدغه و گرفتاری لحظه به لحظه ی منه. اولین باره در تمام طول زندگیم همچین مساله ای این چنین فلجم کرده. زندگی روزمره ی من رو به خودش گره زده.. بعد مثلا توی پیراهن بیشتر پاره کرده به من میگی رها کن کلا؟! این وضعیت منه.. تجربه ی روزمره منه.. من چی رو باید رها کنم..؟

و بله.. اولین نوع رها کردن شنیدن و گفتنش اوکیه ولی این دومی رو گفتن و شنیدن واقعا روی روان منه. دوست دارم دست بندازم دهن خودم رو ژرواژر کنم و فکر میکنم واقعا توهین به شعور آدمه.. که یعنی تو نمیفهی.. در حالی که بنظر میاد اونی که نمیفهمه گوینده ی این مدل رها کردنه که میگه کلا ول کن..

اوهوم. همین.